طبقه بندی خشک کن ها

خشک کن های مدرن شروع به استفاده از عملکرد متناوب خشک کن های بستر ثابت کردند. در اواسط قرن-19، استفاده از خشک‌کن‌های تونلی نشان‌دهنده توسعه خشک‌کن‌ها از عملکرد متناوب به کار مداوم بود. خشک کن سیلندر چرخشی بهتر می تواند به هم زدن مواد دانه ای پی ببرد و ظرفیت خشک کردن و استحکام را می توان بهبود بخشید. برخی از صنایع خشک کن هایی با کارکرد مداوم تولید کرده اند که نیازهای صنعت را برآورده می کند، مانند خشک کن های درام در صنعت نساجی و کاغذ.
در اوایل قرن بیستم، اسپری خشک کن ها شروع به استفاده در تولید لبنیات کردند که ابزاری قدرتمند برای خشک کردن مواد مایع در مقیاس بزرگ بود. از دهه 1940، با توسعه فناوری سیال سازی، بسترهای جوش با استحکام و بهره وری بالا و خشک کن های جریان گاز یکی پس از دیگری ظاهر شدند. کرایوسبلیمیشن، تشعشع و خشک کن دی الکتریک ابزار جدیدی را برای برآوردن نیازهای ویژه فراهم می کند. در دهه 1960، خشک کن های مادون قرمز دور و مایکروویو توسعه یافتند.
انواع مختلفی از تجهیزات مکانیکی برای عملیات خشک کردن استفاده می شود که می توان آنها را با توجه به فشار کاری به فشار اتمسفر و فشار خلاء تقسیم کرد (درایر خلاء به عنوان خشک کن خلاء نیز شناخته می شود). با توجه به روش عملیات می توان به متناوب و پیوسته تقسیم کرد. با توجه به محیط خشک کردن، می توان آن را به هوا، گاز دودکش یا دیگر محیط خشک کننده تقسیم کرد. با توجه به حرکت (حرکت مواد و جریان خشک کن) را می توان به جریان موازی، جریان مخالف و جریان متقاطع تقسیم کرد.
با توجه به فشار کاری، خشک کن به دو دسته خشک کن اتمسفریک و خشک کن خلاء تقسیم می شود. عملیات تحت خلاء می تواند فشار بخار مرطوب را در فضا کاهش دهد و فرآیند خشک شدن را تسریع کند و می تواند نقطه جوش مرطوب و دمای خشک شدن مواد را کاهش دهد. بخار به راحتی خارج نمی شود. خشک کن های خلاء برای خشک کردن مواد حساس به حرارت، مواد منفجره و سمی که به راحتی اکسید می شوند و همچنین موارد بازیابی بخار مرطوب مناسب هستند.